โย่วววววววววว.....เพื่อนผอง น้องพี่เช่นเคยยยย 
วันนี้อารมณ์เหงาๆ คิดถึงอีกหนึ่งชีวิตที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไข
ก็เลยงดเรื่องของเสม็ดไปดือ้ๆ (แฮ่ๆ)
เลยขอเอาที่ตรงนี้บอกเล่าเรื่องราว...ความผูกพันที่มีให้อีกหนึ่งชีวิตละกัน....
ย้อนกลับไปเมื่อ 10 ปีที่แล้ว.....นู่นนนนนนนนน!!!!
เด็กผู้หญิงคนหนึ่งหอบหัวใจอันบอบช้ำ...ขึ้นสามล้อ สู่โรงพยาบาลหัวเฉียว..
(ทำเป็นละครช่อง 7 ไปได้ กรู )
อะ...เอาแบบธรรมดาเดก่า
อย่างที่เกริ่นไปนั่นแหละ....นั่งสามล้อไปคลอดลูก
อ่านกันไม่ผิดหรอก....
เพราะตอนนู้น..ตอนที่ท้องอะ เราดำเนินชีวิตตัวคนเดียว
ส่วนผู้กระทำ...มันไม่ได้มาสนใจหรอก มันไปเริงร่าอยู่กะผู้หญิงคนไหนก็ไม่รู้...
นอนปวดท้องอย่างเดียวดายตั้งแต่ 11 โมง.....
แสนทรมานมากกกกกก...มากจนไม่รู้จะเอาคำไหนมาเปรียบเทียบได้
นาฬิกาบอกเวลา 16.30 น.
เด็กทารกได้ผุดออกมาด้วยแรงเบ่งอันมหาศาล
โดยมีหมอและนางพยาบาลเป็นกำลังใจคอย นึง ส่อง ซั่ม...อยู่ข้างๆ
"ลูกของคุณเป็นผู้ชายนะคะ จำหน้าเด็กไว้ด้วยค่ะ "....
นางบาลจับเด็กตัวแดงๆในท่าห้อยหัวมาที่หน้าเรา
"ใครจะไปจำได้วะ..." อันนี้คิดในใจ
แล้วเราก็ไม่รู้เรื่องอะไรอีกเลย......
รู้ตัวอีกที...ไอ้ผู้กระทำที่ว่ามันนั่งอยู่ข้างเตียงนอนเราแล้ว
มันบอกว่า..."ขอโทษ และบอกทางบ้านแล้ว ดีใจจังเลยที่เห็นหน้าลูก.."
ด้วยความรักและความใจอ่อน...ความผิดมหันต์ของมันเราก็อภัยให้หมด....
ชีวิตของเราก็ดำเนินไปเรื่อยๆ...ตามแบบฉบับ คุณแม่วัยละอ่อน
ก็เพราะไอ้วัยละอ่อนนี่แหละ...ความหึงหวงจึงไม่บันยะบันยัง
พอๆกับความเจ้าชู้ของเค้าที่ไม่เคยปราณีต่อผู้หญิงคนไหน
ที่เข้ามาเป็นเหยื่อให้มันโช๊ะ...โช๊ะ ได้เลย
เพราะความเป้นเด็ก..ไม่มีความคิด ไม่มีเหตุผล
ไม่คิดถึงชีวิตน้อยๆที่นอนตาแป๋ว....ให้ความเห็นแก่ตัวมาครอบงำ....
เราจึงเลือกที่จะเป็นฝ่ายเดินจากมา......
ตลอดเกือบสองปี...
เวลาเรานอน...เวลาเราตื่น จะมีชีวิตน้อยๆกระดุ๊ก กระดิ๊กอยู่ข้างๆ
แต่วันนี้..ไม่มีแล้ว
ไม่มีเสียงร้องกระจองอแง..ไม่มีมือหรือขาที่พาดมาทางเรา
ไม่ต้องลุกขึ้นมาชงนมตอนกลางคืน...
ไม่ต้องเสียอารมณ์ที่ลูกร้องไม่หยุด....
2 เดือนแรก....เรานอนทั้งน้ำตาทุกคืน
วันเวลา..ผ่านไปแต่ละวัน...
ความคิดถึงความห่วงใยก็ไม่ได้ลดลงเลย....
มีแต่จะมากขึ้นเรื่อยๆ....
จากทรมานก็กลายเป็นชิน..ต้องทำใจ
เพราะไม่มีอะไรที่จะทำได้ดีไปกว่านี้แล้ว........
จนถึงวันนี้.....
หลายๆคนถามว่า...เสียใจมั้ยที่มีลูก....
หากย้อนเวลากลับไปได้...อยากมีลูกมั้ย ????
ตอบได้อย่างไม่ต้องคิดเลย.....
เราไม่เคยเสียใจที่มีเด็กคนนี้เป็นลูก.....
และเราก้ไม่ขอย้อนเวลากลับไปแก้ไขอะไรดีกว่า....หรือหากถ้าแก้ได้
เราขอครอบครัวของเราคืนมาให้ได้อยู่พร้อมหน้า..พ่อ แม่ ลูก
ถึงแม้ครั้งหนึ่งความคิดวูบหนึ่ง...เราเคยไม่ต้องการเค้า
แต่พอเอาเข้าจริงๆ...ด้วยความเป็นแม่ที่ต้องปกป้องลูก...
เราเลือกที่จะปกป้องชีวิตของเค้า.....เย้ เย้ เย้....
ไม่รู้สินะ...ตอนที่เราเห็นหัวใจอีกดวงกำลังเต้น ตุ้บ..ตุ้บ
อยู่ในท้องของเรา..ภายในร่างกายของเรา
มันวิเศษมากเลย..มากอย่างบอกไม่ถูก.....
ทุกวันนี้....ลูกโตแล้ว...แม่ก็เป็นผู้ใหญ่ขึ้น
วันเวลาเดินเร็วจังเลยนะ.....
มันไม่มีอะไรจะมีค่าและยิ่งใหญ่ไปกว่าความเป็นแม่ของลูกแล้วหล่ะชีวิตนี้....
เรารู้ว่าเราต้องนอนหลับ และตื่นมาเพื่ออะไร...
เรารู้ว่าชีวิต อย่าประมาทแม้แต่นาทีเดียว....
ไม่ใช่เพื่อตัวเราเอง....
แต่เราต้องรักษาชีวิตเพื่อความเป็นแม่ของลูก...
ลำพังแค่พ่อแม่ต้องแยกทางกัน..มันก็เกินพอแล้วสำหรับลูก....
อย่าให้อะไรเลวร้ายไปกว่านี้เลย....
สำหรับ...เราสองคน....
ถึงแม้จะไม่ได้มีโอกาศร่วมอยู่........
แต่เราทั้งคู้ต่างก็มั่นใจและแน่ใจที่ว่า.....
ไม่มีใครรักลูกเท่ากับพ่อแท้ๆ และแม่แท้ๆ ของเค้า...
วันข้างหน้า...อะไรจะเกิดขึ้นอีกไม่มีใครสามารถบอกได้...
แต่สิ่งที่เรารู้คือ...เรามีลูก
บางที...ในวันข้างหน้า เมื่อต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเอง
มาหยุดตรงคำว่าพอ......
ถึงวันนั้น..เราอาจจะกลับมาร่วมอยู่เพื่ออีกหนึ่งชีวิต...
ในฐานะอะไรก็ตาม...เพื่อลูกของเรา.....
วันนี้ตูว่างงงงงงงง แต่ทำไมคนอื่นหายไปหมดเลย ทำไมไม่ออนนนนนนน