กลับมาแล้วคับพี่น้อง.....
ตลอด 4-5 วันที่ผ่านมา ไปเริงร่าที่กุงเตบมาค่ะ....
ไปหลายที่ในหนึ่งวัน...ทำมาเป็นธุระเยอะโคตรรรรรรรรรรร!!!!
เริ่มจาก.....คืนวันศุกร์ที่ 12 พฤษภาคม.....
ต้องเสียรมณ์อย่างรุนแรงเพราะรถไฟสายเกือบ 3 ชั่วโมง
ออกจากเชียงใหม่เกือบเที่ยงคืน......
แต่ก็อะนะ...ทำมาเป็นเสียอารมณ์...เพราะถ้าเกิดมันออกตรงเวลา
ตรูคงตกรถไฟอย่างแน่นอน เพราะไปถึงสถานีช้าไปเกือบ 10 นาที อิอิ...
แอบเหงาคนเดียว..อยู่ที่สถานีรถไฟ
วันเสาร์ที่ 13 พฤษภาคม 2549
เดินทางถึงกุงเตบอย่างสะบักสบอมอย่างยิ่ง.....
นั่งหลังแข็งมาตลอดทาง...บอกกับตัวเองว่า...
ต่อไปนี้หากไม่ใช่ตู้นอน....การรถไฟไม่ได้กินเงินตรูแน่
หากตรูต้องเดินทางระยะไกลอย่างนี้อีก....
มาถึงกุงเตบก็สายโด่งแล้ว....กรูจะไปทันมั้ยนั่น....????
พอถึงบ้านก็จัดการอาบน้ำอย่างรวดเร็วและไปตามที่นัดกะน้องๆเอาไว้ 
เย้ๆๆๆๆๆๆ.....ในที่สุดก็ได้เจอ ^_^
หนังสือยังไม่ออกเสียดายจังเลยอะ.....แต่ไม่เป็นไร ไว้เอามาให้คราวหน้าก็ได้นะ
หลังจากนั้นก็ไปกินยำแช่บ ไปถ่ายสติ๊กเกอร์ 55+ หนุกๆๆๆๆๆ
แล้วก็ไปหาเพื่อนเก่า...นั่งคุยกันซักพักก็กลับบ้านใครบ้านมัน....
วันนี้วันเกิดพี่แอมด้วยหล่ะ.....
วันอาทิตย์ที่ 14 พฤษภาคม 2549 
วันนี้ตื่นแต่เช้า..(อีกแล้วววววววววว....) นัดกับ SFC และ AAK
ที่วัดพระศรีมหาธาตุ....ทำบุญครบ 1 ปี ที่แหวนจากไป....
โอ้โห....วัดไรวะ โคตรไกลเลย แต่สวยงามอย่างยิ่ง มีนกพิราบด้วย ปลาดุกตัวใหญ่ทั้งนั้น
แล้วณภัทรก็ทำการบนบานกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่นั่นซะเลย อิอิ....
หลังจากทำบุญ นั่งโม้กันได้ที่ ก็แยกย้ายกันไปที่ชอบ ที่ชอบ...
ส่วนที่ชอบของเราทั้ง 5 คน ซึ่งได้แก่ จานแม่ สมจุ้ย จ๊ะเอ๋ สมเจี๊ยบ จิ้งจก.....
เดินทางไปหาสมเป้ย และไปนั่งกินส้มตำและดูคุยคุ้ยข่าว...ซึ่งขณะที่ดูไป กินไป...
ก็นั่งนินทาผู้ดำเนินรายการสองคนนั้นไปด้วย 555++
นั่งกินกันจนพุงจะระเบิด...นั่นๆๆๆๆๆๆ ใครว่าพวกเราจะพอเพียง...
ยังไม่ได้กินไอติม....ไม่ยอม ไม่ยอม...
แล้วจานแม่ก็จัดให้ 
แล้วเราก็สรุปกันไปที่...มอลล์ บางกะปิ ที่สเวนเซ่น ฮิ้ววววววววววววว...
เมื่ออิ่มหนำสำราญใจก็ได้เวลาอันควรที่จะแยกย้ายได้แล้ว....
เพราะเราเองก็ต้องไปงานแต่งเพื่อนต่อ....เลยบ๊าย บายกันตรงนั้นเลย..
กว่าจะลีลา ฮาร์ดร๊อคก็เกือบทุ่ม....ถึงจะมาถึงงานแต่งงาน
นี่คือโฉมหน้าเพื่อนรักทั้งหลาย.....
ไม่น่าเชื่อว่าพวกเราทุกคนจะคบกันมาถึงทุกวันนี้...
หรือเพราะไม่มีใครคบเลยคบอยู่แค่นี้...อิอิ
นับนิ้วไปไปมามา...พวกเราคบกันมา 20 กว่าปีแล้วนะเนี่ย
ตั้งแต่อนุบาล 2 
กว่าพวกเราจะมีวันนี้....หูยยยยยยยยยยย
ทะเลาะกันมาไม่รู้กี่รอบ..ก็เพราะว่าผิดใจกันมั้ง ???
พวกเราถึงได้ยิ่งรักกันมากขึ้น...
ตลอดเวลาหลายๆปีที่ผ่านมา...
พวกเราไม่ได้เจอกันทุกวัน...ไม่ได้คุยกันบ่อยครั้ง...
ต่างคนก็ต่างไปมีเพื่อนมากมายเป็นของตัวเอง....
แต่สิ่งที่เราไม่เคยหลงลืมเลยคือมิตรภาพตรงนี้...
ที่พวกเราคอยเฝ้าดูแลมันอย่างดี....
ไม่ว่าใครจะไปเรียนไกลแค่ไหน
หรือไปบาดเจ็บกับเรื่องราวของตัวเองมามากมายอย่างไร
พอกลับมาตรงนี้ทีไร...พวกเราทุกคนยังคงรักกันเหมือนเดิม....
ไม่รู้สินะ...ฉันมีความรู้สึกว่า....
การที่ได้เกิดมาหนึ่งชีวิต ขอให้ได้มีเพื่อนแท้ให้ได้แค่ 1 คน
ฉันขอแค่คนละ 1 คนเท่านั้น ถือว่าชีวิตของพวกคุณนั้นสุดประเสริฐ...
และสำหรับฉัน....
ฉันมั่นใจว่าตัวเองมีเพื่อนที่เรียกว่าเป็นเพื่อนแท้มากว่า 1 คน
ชีวิตฉันอาจจะโชคร้ายเรื่องของหัวใจ เรื่องของคนรัก..
แต่ฉันโชคดีที่มีเพื่อนดี....ฉันรักทุกคนที่เป้นเพื่อนของฉัน
คืนนั้นพวกเราทุกคนมีความสุขกันเห็นได้ชัด...
มีความสุขที่ได้มาเจอกันในวันดีๆแบบนี้...
มีความสุขที่พวกเราเป็นเพื่อนกัน....
มีความสุขที่เพื่อนรักของเรากำลังจะดำเนินชีวิตครอบครัว
เป็นรูปแบบ ตามแบบฉบับ....
ไม่รู้สินะว่าวันข้างหน้าชีวิตของมันจะเป็นยังงัย...
แต่เรารู้เพียงแค่ว่า....
วันนี้มันมีความสุข แค่นี้คงจะพอแล้วมั้ง....
สำหรับเพื่อนคนนึงอย่างเรา...สัมผัสได้จากความรู้สึก บนใบหน้าเปื้อนยิ้มของมัน
ไม่สำคัญว่าวันข้างหน้ามันจะต้องเจ็บปวดขนาดไหน...
แต่สำคัญที่ว่าวันไหนที่มันเดินร้องไห้กลับมา...
บ่าหนาๆ ใหญ่ๆของพวกเรา ก็เต็มใจให้มันพักพิงเสมอ...
วันจันทร์ที่ 15 เมษายน 2549
ตามที่คาดเอาไว้....ว่าหนังสือไม่เสร็จตามกำหนด แล้วมันก็เป็นจริง เซ็งๆๆๆๆ
วันนี้นัดกะเหวย..ไปเอาซีดีที่พันธุ์ทิพย์ แต่ก็ไม่ได้ดั่งใจ ยิ่งเซ็ง
ก่อนไปหาเพื่อน...ไปหานีนี่ที่โลตัส
กะว่าจะไปเลี้ยงไอติมซะหน่อย หุหุ (มันเป็นแผน)
สรุปแล้วแม่เป็นคนเลี้ยง....อิอิ
นั่งกินสเวนเซ่น (อีกแว้วววววววว) แล้วมื้อหน้าจะเลี้ยงนีนี่คืนนะจ๊ะ ^_^
วันนี้พวกเรานัดกันกินข้าวที่ร้านโอลีฟ นราธิวาสซอย 10...
ไประลึกถึงความหลังอีกครั้งก่อนที่เจ้าสาวจะไปใช้ชีวิตที่เมกา...
และเพื่อนรักอีกคนก็ต้องกลับไปเรียนต่อให้จบที่เมกาเช่นกัลลลลลลลล....
หนุกหนานกันมากค่ะขอบอก....แหกปากกันลั่นร้านไม่อายคนโต๊ะข้างๆเลยซักนิด
เรื่องราวที่คุยกันนะหรอ...ก็ย้อนกันไปถึงตอน ป.1 ป.2 เรื่องฮาๆทั้งหลาย
ของแต่ละคน.....
คุยไปคุยมาก็มองคนรอบๆตัวเอง....555++ไอ้ที่แยกไปแต่งงานก็ 1 คน
ส่วนไอ้ที่หนีไปมีลูกก่อนใครเพื่อนก็ตรูเอง....
ส่วนนอกนั้นไม่เป็นทอม..แมร่งก็คบทอม ตรูละมึน 5555555++++
คุยกันออกรสชาตขนาดนี้......
ยากแก่การชิ่งกลับเพราะตอนแรกกะว่าจะกลับก่อน....จะไปดูหนัง แต่อด
เพราะพวกมันบอกว่า..."ห้ามกลับ..." คำเดียวรู้เรื่อง
ไม่เป็นไรดูหนังพรุ่งนี้ก็ได้จิงมะ จิงมะ....
นั่งโม้ นั่งเม้าท์จนเมาได้ที่....
สารภาพค่ะ..วันนั้นริอ่านดื่มเหล้าไป 1 ขวด....หึหึ ^_^
แยกย้ายกันกลับเกือบเที่ยงคืน....
พรุ่งนี้ต้องกลับเชียงใหม่แล้วสินะ....ไม่อยากกลับเลยอะ
วันอังคารที่ 16 พฤษภคม 2549...
555++ ได้ดูหนังก็วันนี้แหละ
โหยยยยยยยยยยย.....ไปอยู่เชียงใหม่ถ้าไม่อยากจนจะลงแดงคงไม่ได้ดูหนังกะเค้าหรอก
เพราะกว่าจะเลิกงานก็ตั้งสามทุ่ม กว่าหนังจะฉายกว่าจะจบก็ปาไปเที่ยงคืนกว่า...
เป็นผู้หญิงที่แสนจะบอบบางกลับบ้านดึกๆดื่นๆ อันตราย อุอุอุ....
ขอบใจคนเลี้ยงหนังมากๆนะจ๊ะ...แล้วจะไปให้เลี้ยงใหม่
หลังจากดูหนังเสร็จก็ไปๆมาๆแถวๆนั้นแหละ...
สรุปแล้วหนังสือก็ไม่เสร็จตามที่เค้านัดเอาไว้....
เฮ้อๆๆๆๆๆๆๆๆ....ไม่เป็นไร ไม่มีอะไรดีไปกว่าคำว่า "รอ...."
พวกเพื่อนๆมันก็ไปวัดกัน...พ่อไอ้กรตายเพราะกินทุเรียน...งงค่ะ!!!
อะไรวะ...กินทุเรียนแล้วตาย...
ทำให้รู้เลยว่าทุเรียนแมร่งงงงง น่ากลัวกว่าที่คุณคิดไว้เยอะ....
น่าสงสารแม่มัน....คนอยู่ด้วยกันมาเป็น 20 กว่าปี....เฮ้ออออออ!!!!
หลังจากนั้น....นัดยุ้ยที่หมอชิตเพราะจะกลับเชียงใหม่ด้วยกัน....
ขึ้นรถตอนสามทุ่มครึ่ง....บ๊าย บาย กุงเตบบบบบบ
ณ...วันนี้ 17 -5-49
ถึงเชียงใหม่ตอนหกโมงฝ่าๆ...ง่วงนอนอย่างแรงเลยขอบอก
อากาศเย็นมากอย่างกะหน้าหนาวแหนะ...
วิดวิ้วววววววววววววววววววว......
แต่ตอนนี้ง่วง.......
จบข่าว......
เพลงนี้ความหมายดีนะ...อยากให้ลองฟังกันดู
เพลงนี้เป็นเพลงที่ใช้ในงานแต่งงานของเพื่อน....
ขอบคุณ..สมเป้ย บังคับให้มันหาโค้ดให้ 555++
คิดถึงทุกคนเช่นเคย....
กิ๊กเพ่เจ๊บ เสื้อขาว ฟันธง!!!
