อ๊ะๆๆๆๆ....อย่าเข้าใจผิดนะคะ ^_^
นี่ไม่ใช่การขายหนังสือค่ะ แต่เป็นการบอกเล่าถึงความรู้สึกที่...
เกิดขึ้นต่างหากหล่ะ 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
จนถึงตอนนี้...ถึงอะไรๆมันยังคงไม่ราบรื่นและไม่ลงตัว
แต่หนังสือกวางแผงแล้ว.....
ในที่สุด...วันที่รอคอยก็มาถึง
บางคนอาจมองว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาของพวกเค้า...
แต่สำหรับเรามันเป็นวันที่ยิ่งใหญ่นะ .....
จะไม่ให้ใหญ่ได้งัยหล่ะ ก็รอวันนี้มาทั้งชีวิตนี่นา 
กว่าจะถึงวันนี้...
ตั้งแต่เด็กๆแล้ว เป็นคนที่ชอบการอ่าน แต่ขี้เกียจ....
พอเริ่มมีวุฒิภาวะหน่อย ถึงเริ่มรู้ว่าตัวเองชอบอ่านหนังสือ
จากที่ชอบอ่านหนังสือก็เลยทำให้อยากเขียนหนังสือ.....
เขียนมันไปเรื่อย เพ้อเจ้อไปตามประสา....
อกหักก็เขียนกลอน แอบรักก็เขียนกลอน.....
วันเวลาผ่านไปจากเขียนกลอนก็เอาความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับคนนั้นคนนี้ มาเขียนเป็นเรื่องราว
ตามความจริงบ้าง ตามจินตนาการบ้าง....ปัญญาอ่อนจะตายไป 5555++
"เพื่อนบางคนมันบอกว่ามึงจะเขียนไปทำไม เขียนไปก็ไม่มีใครอ่าน...."
"เออ..ความสุขของกู กูอ่านคนเดียว สุขของกูมีอะไรมั้ย ???"
"สักวันนะ พวกมึงคอยดู...บนชั้นวางขายหนังสือต้องมีหนังสือของกูให้ได้"
"มึงอย่าเพ้อเจ้อ..." พวกมันบอกอย่างนี้....
ถึงแม้บางช่วงของชีวิตจะดำเนินไปในวังวนของสิ่งที่หลายๆคนบอกว่ามันไม่ดี
แต่เราก็ยังคงไม่ละทิ้งความฝันที่ตั้งมั่นอันนั้น
ถามว่ารู้สึกยังงัยกับจังหวะชีวิตที่เข้าไปพัวพันกับอบายมุข.....????
ถือว่าเป็นประสบการณ์ละกัน
ประสบการณ์ที่ไม่สามารถหาซื้อได้ที่ไหน...บทเรียนที่ไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถเข้าไปสัมผัสกับมัน
แล้วเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น...
ก็ถูกถ่ายทอดมาเป็นตัวหนังสือ...จุดประสงค์ที่เขียนเรื่องราวต่างๆขึ้น
ไม่ได้อยากสื่อหรืออวดอ้างตัวเองว่ากูเก่ง หรือภูมิใจอะไรมากมายที่เข้าไปอยู่ในวังวนตรงนั้น
แต่อยากจะบอกเล่าให้คนที่กำลังอยู่ในวังวนหรือคิดที่จะเข้าไป....
มันไม่ได้สวยงามอย่างที่พวกคุณคิดนะ !!!
หลายๆคนบอกว่าเราเก่ง...ที่ผ่านพ้นตรงนั้นมาได้
เราบอกพวกเค้าเสมอ...."ว่าเราไม่เก่งหรอก เพียงแต่ว่าเราโชคดีต่างหาก โชคดีที่ผ่านพ้นเรื่องร้ายๆ
โชคดีที่ไม่ตาย..." (แต่ก็เกือบตายอยู่เหมือนกัน 
)
กว่าจะถึงวันนี้ เหนื่อยเอาการเลย ถึงจะถึงวันนี้แล้วก็คงยังเหนื่อยอยู่....
ท้ออยู่หลายครั้ง ยอมแพ้ไปหลายหน กับอุปสรรคที่ต้องเจอ
ระหว่างที่ทำหนังสือเล่มนี้...
แต่ก็ได้แต่บอกกับตัวเอง...สู้เค้านะ โอกาสมีอยู่แล้ว จะโง่ปล่อยมันไปทำไม
แล้วก็ลุกขึ้นมาได้เหมือนทุกครั้ง....
ล้มบ้างลุกบ้างก็เป็นประสบการณ์อีกรูปแบบที่สอนให้เราเรียนรู้ถึงความอดทน
สอนให้เราเรียนรู้ถึงคำว่า.."กำลังใจ" มิตรภาพ" ดีๆที่คนรอบข้างมีมาให้
ตอนที่ทำหนังสือเล่มนี้....
2 เดือนเต็มๆที่ใช้หัวใจทุ่มเท กลั่นกรองทุกตัวอักษรออกมาจากความรู้สึก
วันสุดท้าย...วันที่ปิดต้นฉบับ วันนั้นนอนให้น้ำเกลืออยู่บนเตียงที่โรงพยาบาล
ก็ยังคงดื้อบอกให้คนที่บ้านหอบโน๊ทบุคมาให้
รู้เหมือนกันว่าทำอะไรที่มันหักโทมเกินไปมันไม่ดี
แต่เหตุผลของเราไม่มีอะไรนอกจากคำว่า "อยากทำ...."
จนถึงวันนี้...วินาทีนี้ 
ไม่มีคำพูดอะไรนอกจากจะบอกว่า...ดีใจและรู้สึกภูมิใจในตัวเอง
เราก็เป็นมนุษย์ทั่วไปธรรมดาคนหนึ่งซึ่งมีความหวังและความฝันเหมือนมนุษย์คนอื่น
แต่อาจจะไม่เหมือนคนอื่นที่มีช่วงชีวิตที่สุดโต่งเกินกว่าวัยไปบ้าง
แต่เราก็มีความฝัน และเราก็ทำความฝันสำเร็จ
เราไม่ได้เป็นคนเลิศหรูอะไร ออกจะยาจกด้วยซ้ำ
บางวันเงินกินข้าวยังต้องกระเบียดกระเสียนเอาเลย.....
แต่ชีวิตก็คือชีวิต....ไม่ดิ้นก็ตาย
ณ.วันนี้ มันเป็นแค่บันไดขั้นแรกที่เราเริ่มก้าว....
ม่รู้วันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้นอีกบ้าง....ไม่มีใครรู้
แต่สิ่งที่เรารู้ในวันนี้ คือเพียรทำทุกอย่างให้ดีที่สุด อย่างน้อยเมื่อเราพลาดเราก็ยังรู้ว่า
"เราทำมันดีที่สุดแล้ว"
ขอได้แต่ภาวนา...อย่าเจออุปสรรคอะไรอีกเลย
ผลงานเล่มแรกในที่ชีวิต....ที่เฝ้ารอ รอมาทั้งชีวิต
และที่ขาดไม่ได้....
ขอบคุณพ่อ....พ่อเป็นผุ้ชายคนเดียวที่เรามองข้ามเค้ามาตลอดเวลา หลังจากแม่เสีย....
พ่อเป็นคนเดียวที่รักลูกคนนี้มากที่สุด ถึงแม้วีรกรรมแต่ละอย่างของลูกจะสร้างความอับอายให้พ่อ
แต่พ่อก็ให้อภัยลูกเสมอมา...- - - >> รักพ่อนะ 
ขอบคุณหม่าม๊า....ถึงวันนี้แม่จะไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้แล้ว แต่แม่ยังคงอยู่ในใจลูกคนนี้เสมอมา
ทุกครั้งที่ลูกท้อ เวลาที่ไม่เหลือใคร....ลูกจะรู้สึกเสมอว่า....
แม่กำลังโอบกอดและเป็นกำลังใจอยู่เคียงข้างเสมอ....
"หม่าม๊าอยู่บนฟ้า...มองลงมาดูเจี๊ยบในวันนี้ เจี๊ยบโตแล้ว ลูกหม่าม๊าโตแล้ว
และทำความฝันของตัวเองสำเร็จแล้วนะ ^_^ "
ขอบคุณน้องทีน....ขอบคุณที่เกิดมาเป็นลูกของแม่ ทำให้ชีวิตที่ไร้ค่ามีค่ามากขึ้นเป็นกอง
ทำให้รู้ว่าต้องหลับและตื่นเพื่อนอะไร....."หนูรู้ตัวมั้ยว่าหนูเกิดมาต่อลมหายใจของแม่ให้ยาวขึ้นเยอะเลย..."
ขอบคุณเพื่อนๆ......หูยยยยยยยยยยยยย....ท่าทางจะบรรยายกันไม่หมด...
เอาเป็นว่าเรารู้กันอยู่ละกัน ว่าเราเป็นยังงัยกัน ขอบคุณที่พวกมึงมาเป็นเพื่อนกู ขอบคุณกำลังใจแความห่วงใย
ต่างๆนาๆที่กูฟังมั่งไม่ฟังมั่ง ถึงกูจะเรื่องมาก เรื่องเยอะไปบ้าง แต่พวกมึงก็รักกูใช่มั้ยหล่ะ
"ก็เราเป็นเพื่อนกันนี่นา....ยังงัยพวกมึงก็ต้องทนต่อไป..."
ขอบคุณมิตรภาพอันใหม่...
ทั้งผีไอติมและพี่น้องในSFC AAKรวมถึงอีกหนึ่งกระจุกที่เวบพี่แอม
คิดไม่ถึงเหมือนกัน ว่าคนอย่างฉันจะมีโอกาสได้สัมผัสกับน้ำมิตรที่ทุกคนมีมอบมาให้
สำหรับฉันมันมีค่ามากมายมหาศาลเลยหล่ะ ....
ไม่รู้ดิจะให้บรรยายคงเกินกว่าจะถ่ายทอดออกมาได้
เอาเป็นว่าฉันขอบคุณที่เห็นความสำคัญของคนธรรมดา บ้านๆคนนี้
ฉันสัญญาว่าจะเก็บรักษา เฝ้าทะนุถนอมและดูแลมันเป็นอย่างดี.....
**อันนี้เป็นพิเศษ....ขอบคุณกลอย...เวบมาสเตอร์ที่น่ารักของพวกเรา
ถ้าแบ่งส่วนความสำเร็จของหนังสือเล่มนี้ออกเป็นส่วนๆ
กลอย เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้หนังสือเล่มนี้เป็นรูปเป็นร่าง .....ขอบคุณมากนะ ^_^
ขอบคุณพี่แอม....ตลอดเกือบ 15 ปีที่ผ่านมา
พี่แอมเป็นอีกหนึ่งแรงบันดาลใจ และมีส่วนทำให้งานเขียนสำเร็จ
ไม่ว่า 15 ปีก่อนจะรู้สึกยังงัยกับพี่แอม..
ต่อจากวันนี้ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมและเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
ดีใจที่เรามีโอกาสได้รู้จักกัน
ขอบคุณพี่ยุทธ.....เฮียสอของพวกเรานั่นเอง ขอบคุณที่มีกรรมกรข่าว
ไม่งั้นวันนี้คงไม่มีคนชื่อณภัทร ความรู้สึกบางอย่าง บางทีมันยากเกินจะบอกว่า..ขอบคุณ
ขอบคุณพี่กนก....ถ้าไม่มีพี่กนกก็ไม่มีผีไอติม ไม่มีมิตรภาพที่ดีอย่างที่ได้รับอยู่ทุกวันนี้
อ้อ...แล้วก็ไม่มีบอร์ดให้ปั่นทู้ 555+++
ขอบคุณพี่กิ๊ก...ที่ให้โอกาสคนที่ดูเหมือนจะไร้ค่าอย่างเรา....ของบคุณที่เล็งเห็น ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณวิญญาณทุกๆดวง.....ที่อุตส่าห์แวะเวียนมาหา จากดคตรกลัวกลายเป้นเคยชิน
คนที่จากไปอย่างไม่มีวันกลับมาฉันยังคงรับรู้ได้เสมอ...ว่าเธออยู่ข้างๆฉัน
ยังมีใครต่อใครหลายๆคนอีกนับไม่ถ้วนที่ผ่านเขามาให้รัก ให้แอบรัก ....
ถึงแม้ฉันจะไม่สมหวังในความรักนั้นก็ตาม....
แต่ฉันก็ขอบคุณที่พวกคุณเข้ามาเป็นส่วนหนึ่ง ทำให้หัวใจที่หายใจโรยระริน กระปรี้กระเปร่า
ขึ้นมาได้อีก ถึงแม้มันจะไม่ยาวนาน...แต่ก็ดีกว่าไม่มี
ขอบคุณ....ความปรารถนาดีของคนทุกคน อาจจะไม่ได้กล่าวถึง แต่ไม่ได้ลืมเลือน
จบข่าว....
ทุกครั้งที่ท้อแท้.....มักจะฟังเพลงนี้เสมอ
แล้วมันก็ได้ผล..รู้สึกดีและมีกำลังใจที่จะสู้ต่อขึ้นเยอะเลย
ลองฟังดุดิ....ไม่รู้ว่าจะรู้สึกเหมือนกันรึป่าวนะ ??????
วันและคืนที่โหดร้าย..สอนหัวใจให้เข้มแข็ง
ขอให้ปาฏิหารย์เกิดขึ้น พรุ่งนี้จะได้รู้แล้วนะ ให้มันรู้ว่าไผเป็นไผ
