วันนี้ของ 1 วัน.....
ตอนนี้อยู่เชียงใหม่เรียบร้อยโรงเรียนเจี๊ยบแล้วนะจ๊ะ....
หลายๆวันที่ลงไปกรุงเทพฯ....ก็ไปหลายๆอย่าง หลายๆที่มา....
แต่วันนี้จะไม่พุดถึงเรื่องไปที่ไหนเลย...นอกจากไปที่นี่ ------>>> @TEN 555+
<<อนุญาติให้หมันไส้นะ...ก็บอกแล้วงัยว่าขอ 1 วัน >>
ที่ไปอะนะ...ไปเอาของกับพี่ทีมงาน....
แต่ที่จริงๆ ตั้งใจไปอย่างรุนแรง....ไม่รู้เหมือนกันว่าไปทำไม...???
เออสินะ...ถามตัวเองอยู่หลายรอบ..."เมริงจะไปทะมัยวะ ???"
ไปตรวจเลือดที่โรงบาลเสร็จก็เกือบบ่ายสามแร้นนนนนน....
เอางัยดีว้า.....สรุป เรียกมอไซค์รับจ้างส่วนตัว ไปเดอะมอลล์ท่าพระโลดดด...
ไปถึงก็ AF ทั้ง 5 คน กะลังจะโชว์เพลงพอดี....
โห...พระเจ้า ตอนแรกๆพวกมันไม่ได้หล่ออย่างนี้เร้ยยยย...แต่ทำไมตอนนี้มันหล่อ
วงการนี้มันเปลี่ยนแปลงคนได้จริงๆ
พี่นก...ทีมงานตีสิบที่น่ารักจัดที่ให้เราใกล้ชิดยิ่งกว่าพวกแฟนคลับทั้งหลายอีก
555+ สมน้ำหน้าพวกมัน ทำมาเป็นเห็นรอยสักตรูที่ข้อมือแล้วมาทำพุดโน่นพูดนี่...
แต่อันที่จริง ไม่ได้อยากนั่งหน้าเลยซักนิด...นั่งไปหัวก็ชะเง้อนั่นที นี่ที ^_^
ถ้าหัวมันหมุนรอบตัวเองได้...คงหมุนไปแล้ว...."เค้าคนนั้นอยู่ไหนว้า ???...."
แล้วเค้าก็เดินออกมา...วิ้ดดดดดดดดดวิ้วววววววว......
ก็ได้แค่นี้แหละ...ได้แค่มองดุเค้าเดินไปเดินมา....
ก็บอกแล้วว่าไม่เข้าใจตัวเอง...."นี่ตรูเป็นอะไรไป....??? "
รู้แต่ว่าความรู้สึกแบบนี้ มันไม่ได้เกิดมาตั้งแต่ใครอีกคนได้จากโลกใบนี้ไป...
โอ้โหวววว....5 ปีกว่าแล้วนะ
แล้วอยู่ๆมันก็ดันมาเกิดขึ้นกะคนๆนี้...ยังจำได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันวันที่ไปอัดตีสิบ..
หลังจากนั้นก็กลับมาเป็นอีบ้าพักใหญ่ๆ
หลายๆคนบอกว่า...หลง นี่คืออาการ "หลง"
ก็ไม่รู้อะนะ...ว่าจะเรียกว่าอะไรดี..รู้แต่ว่ามันรู้สึกดีๆ ก็แค่นั้น....
นี่ละมั้งที่เค้าเรียกว่าอานุภาพของความรัก...ขอเรียกว่าอย่างนั้นนะ....
หลังจากรายการอัดจบ...ยืนคุยกะคุณวีทีสักพักก็ขอตัวกลับ...
เดินออกจากห้าง...ไม่รู้จะกลับยังงัยดี รถก็ติด รถเมล์ก็ไม่รู้จะขึ้นสายไหนดี...
ก็เลยเดินตามถนนนะแหละ เดินไปเรื่อยๆ แล้วก็คิด......
คิดว่านี่เรากำลังทำอะไรอยู่ ทำเพื่ออะไร และทำไปทำไม ????
มีคำถามเยอะแยะเกิดขึ้นในใจ...แต่ไม่มีตำตอบซักคำตอบ....
รู้อย่างเดียวว่าที่ทำไปเพราะอยากทำ ไม่มีเหตุผลอะไรทั้งสิ้นว่าเพราะอะไร ???
ที่มาก็เพราะอยากมา อยากเจอ อยากเห็นหน้า...เหมือนอาการของคนที่กำลังแอบรักมั้ง ???
ยังคงไม่เข้าใจตัวเองอยู่ดี...แต่รู้ว่าวันนั้นมีความสุขมาก....
ความรู้สึกแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นมานานมากแล้ว พอเกิดขึ้นแล้วรู้สึกดี...
พี่แหม่มบอกว่า...ความรักเกิดขึ้นที่ไหน ก็จะมีแต่ความรู้สึกดีๆ ความรักไม่มีเพศ
ไม่มีสถานะ ไม่มีแบ่งแยก...ความรักก็คือ ความรัก.....
ใช่..อย่างที่พี่แหม่มบอก ถ้าเราเลือกที่จะมองความรักให้มันสวยงาม มันก็จะสุขอยู่ในหัวใจเรา..
ถึงแม้เค้าจะไม่ได้มารู้อีโหน่อีเหน่กะกรูเลย ว่ามีอีบ้าคนนึงมาแอบรักเค้า....
แต่เราก็รู้สึกดี......
ตัดสินใจไม่ผิดที่ไปวันนั้น...เพราะอย่างน้อย ไม่รู้จะมีโอกาสไหนที่จะได้เจอกับเค้าอีก
เพราะอย่างน้อย วันนั้นที่ไป เราก็เลือกที่จะจดจำ....
จดจำว่า...ครั้งนึงของความรักของเราเกิดขึ้นที่นี่ กับคนคนนี้...
จดจำไว้ในความทรงจำ...และวางมันไว้นิ่งๆตรงนั้น......ในหัวใจ 
เป็นเพราะฉันมันคงอ่อนแอกว่าที่เคยเป็น...สิ่งที่เห็นไม่เหมือนตัวฉันที่ทำ 
หรือวันนี้ เพราะฉันมันความต้านทานต่ำ ถึงได้ทำอะไรผิดเพี้ยนไป
เป็นเพราะฟ้ามันดูแปลกดีก็เพราะมีดาว..อาจจะเพราะกลางคืนมันเหงาเกินไป
ฉันไม่รู้ เพราะฉันบังเอิญไม่มีใครหรือจะเป็นเหตุผลอะไรก็ช่างมัน...
อดใจไม่ไหว ต้องมา อยากรู้ว่าเธอเป็นอย่างไร
อดใจไม่ไหวต้องเจอไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม
อยากมาหาหวังว่าคงไม่เป็นไร ฉันไม่ค่อยเข้าใจ แต่ขอให้เธอเข้าใจก็พอ
ใจก็รู้ว่าคนจะมองอย่างเข้าใจผิด อาจจะคิดกันไปว่า ฉันรักเธอ
ก็แล้วแต่เขา เพราะเขาบังเอิญไม่ใช่เธอ....ขอแค่เจอแค่นี้มันคงไม่เท่าไหร่...
อยากมาหา..สบตาสักครั้งแล้วค่อยไป...
แล้วจะไปให้ไกล เจอะแล้วจะไปให้ไกลอย่างเดิม
ฉันไม่มีอะไร บอกแล้วไม่มีอะไรต่อกัน....
แต่ ณภัทร...ไม่สนคร่ะ....
อ๊วกกกกกกกกกกกกกก นภัทรบ้าไปแล้ว เน๊าเน่านะตัวเนี่ย ไดตัวเนี่ยไม่ฮากิ้งเลยนะ
