อยู่ดีๆ...เพลงที่ตั้งใจจะเอาลงก็ดันกลายเป็นเพลงอะไร แช่แว๊บ แช่แว๊บก็ไม่รู้...
ไม่ได้ดั่งใจเลย...เซ็ง ......
เมื่อวันที่ 22-24 ธันวาที่ผ่านมา....
เป็นวันที่ดีที่น่าจดจำอีกช่วงหนึ่งของชีวิต...
คือการที่ได้ใช้ชีวิตอยู่กับลูก...ถึงแม้จะเป็นแค่ 2 วันก็ตาม....
ได้เรียกแทนตัวเองว่าแม่ ได้ทำหน้าที่ของแม่ที่เค้าทำให้กับลูก ได้นอนกอดลูก....
มันรู้สึกดีมากๆเลยหล่ะ อะไรที่ทุกข์ใจหรือไม่สบายใจอยู่ ลืมไปหมดเลย....
รู้แต่เพียงว่า...วันนี้ วินาทีนี้ และวันต่อๆไป...ชีวิตของฉัน ทำทุกอย่างเพื่อลูกแล้วหล่ะ
ไม่ได้เจอลูกนานถึง 2 ปีกว่าๆ แต่ไม่ได้นอนกอดลูก เกือบ 10 ปี...
จนทำให้เรารู้สึกว่า ความรักที่มีตรงนั้นมันตกหายไป เพราะความห่างเหิน...
แต่อันที่จริงแล้ว..."ความรัก " อันนั้น ไม่ได้หล่นหายไปสักนิดเดียว
เพียงแต่มันตกตะกอนอยู่ลึกๆภายในหัวใจ รอใครบางคนมาแกว่งให้มันลอยตัวขึ้นมาอีกครั้ง
กับลูก...ความห่างเหิน ไม่ได้ทำให้เป็นอุปสรรคสำหรับเราเลย
ความรู้สึกของแม่กับลูก เชื่อมโยงด้วยสายสัมพันธ์ทางใจตลอดเวลา
ไม่ต้องมีใครมาคอยจูนให้ตรงกัน ถึงจะต่อกันติด
เพราะเรามีกันและกันในหัวใจ ทุกนาทีที่มีลมหายใจ....
.. เหมือนร้ายนั้นกลายเป็นดีมากเหลือ....ที่ฉันนั้นได้มาพบกับเธอ
โอ้เธอ...!!! ทำให้ฉันรู้จัก ความรัก ที่ไม่มีเงื่อนไขใด.
เนื่องในโอกาสพิเศษที่พิเศษ....
บัดนี้ฉันมีชีวิตเพื่อเธอ...ได้เจอคือเธอที่ฉันฝันหา
เธอที่ครานั้นฉันคอยกลบรอยน้ำตา
เธอจึงมีค่า...ตราตรึงหนึ่งดังหัวใจ
สายใยบาง...บาง แต่เหนียวแน่น !!!
ฉันเพิ่งได้รู้ รักทำให้ความทุกข์คลาย
ยาอื่นไม่หาย...ไม่เลือนเหมือนเธอเป็นยา
เดี๋ยวนี้มีเรียนวิชาใหม่แล้ว...
บันทึกที่ผูกพัน.....
ความผูกพันที่ต้องลาจาก....
ก่อนจะจากกัน.....
" น้องทีนให้แหวนแม่เวลาคิดถึงน้องทีนจะได้เอาแหวนวงนี้ขึ้นมาดู "
เวลาแห่งความสุข มักจะอยู่กับคนเราไม่นาน...แต่ก็ยังดีกว่าไม่มี
