เคยเป็นกันบ้างมั้ย...แค่เพลงบางเพลงส่งเสียงมาให้ได้ยิน
ฟังไปฟังมา...น้ำตาก็ไหล.....
ฉัน...คนที่คุ้นเคยกับความเดียวดายจนกลายเป็นเคยชิน
เธอ...คนที่คุ้นชินกับความเหว่ว้าจนเกือบจะลืมตัว
เราสองคนเดินมาจนสุดขอบของความรู้สึกดี-ดี...แต่ก็ได้แค่นั้น....
เค้าว่ากันว่า...
คนสองคนจะรักกันได้ มักเริ่มต้นจากความรู้สึกดีๆ แล้วค่อยๆกลายเป็นความรักที่งดงาม
แต่ทว่า...ความรู้สึกดีๆของเรา...
มันเดินทางไปหยุดอยู่แค่หน้าประตูทางเข้าของดินแดนแห่งความรัก
ยิ่งประตูเปิดกว้างมากแค่ไหน...
มันก็ยิ่งทำให้เราทั้งสองหวั่นเกรงที่จะก้าวข้ามผ่านเข้าไป
ฉัน...มีความเหงาคอยเป็นเพื่อนในชีวิต
ส่วนเธอ...มีคู่ชีวิตที่เป็นเจ้าของหัวใจ
ความเหงาของฉันเดินจากไปเมื่อความรู้สึกดีๆของเธอเข้ามาแทนที่
ในขณะเดียวกัน...
ความเหงาของเธอมักเรียกร้องความรู้สึกดีๆจากฉัน ในวันที่เธอไร้คนข้างกาย
ความใส่ใจของเธอเหมือนหยดน้ำเล็กๆ
นานวัน...แก้วที่ว่างเปล่าในหัวใจของฉันก็ถูกเติมเต็มด้วยหัวใจของเธอ
ความเหว่ว้าของเธอ...ค่อยๆจางหาย โดยมีฉันคอยทำให้มันซีดจาง
ต่างคนต่างรู้ดี...ว่าหัวใจของเรากำลังจะทำหน้าที่ที่ไม่สมควร
ต่างคนต่างรู้ดี...ว่าใกล้เต็มทีที่จะทนความเรียกร้องของหัวใจไม่ไหว
ต่างคนต่างรู้ดี...หากเรารักกันจริงๆ ก็คงไม่มีปัญหาอะไร
และต่างคนก็ต่างรู้ดี....ว่าเป็นไปไม่ได้ที่เราจะทำลายหัวใจของคนที่เรารัก...คนนั้น
ถ้าหากความสุขของเราต้องเดินทางไปพร้อมกับความปวดร้าวของเค้า
ฉันกับเธอคงไม่เลือกที่จะก้าวข้ามเข้าไปในดินแดนแห่งความรักเป็นแน่
เธอควรกลับไปใส่ใจกับหัวใจอีกดวงที่ละเลยมาให้เต็มที่
ส่วนฉันคงกลับไปใช้ชีวิตแบบเหงาๆเหมือนในวันเก่า
แก้วเปล่าที่ถูกบรรจุด้วยน้ำทีละหยดจนเต็มยัง...คงวางนิ่งในหัวใจ
แต่มันก็จะหยุดนิ่งอยู่แค่นั้น นานไปน้ำในแก้วก็จะค่อยๆระเหยกลายเป็นไอ...จนเหือดแห้ง
แก้วที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำก็จะกลับมาว่างเปล่าอีกครั้ง....
แต่ยังคงหลงเหลือร่องรอยของความรู้สึกดี-ดีติดอยู่ในนั้น...ตลอดไป
ขอบคุณความเหงา...ที่นำพาเรามารู้จักกัน
ขอบคุณความฝัน...เพราะ ณ ดินแดนแห่งนั้นจะมีความรักของเราสองคน
