เนื่องด้วยเปลี่ยนโปรแกรมกระทันหัน...จากทริปเสม็ดเลยกลายเป็นอโยธยาแทน
ทริปนี้เป็นทริปพิเศษเพราะมีคนพิเศษเดินทางไปด้วย...
หลังจากจัดการธุระปะปังส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว
ได้เวลาพี่ต้นก็ขับรถมารับแล้วก็ไปซัดโฮกกันที่ร้านอาหารชื่อไรนะ ???
รู้แต่ว่าทอดมันสาหร่ายอร่อยโคด จนต้องสั่งมาอีกจานนึง
ส่วนลูกหมูซัดข้าวไปเกือบสามจานเลย โฮะๆๆๆ....
หลังจากซัดกันซะหมดคราบ....ก็ออกเดินทางโดยมีพี่ต้นเจ้าบ้านเป็นสารถี
พี่ต้นพาไปไหว้หลวงพ่อโต...ที่วัด.......??? (วัดไรนะ ใครก็ได้เติมช่องว่างให้ที)
ในรอบ 11ปี....
ครั้งแรกที่เราได้พาลูกมาไหว้พระ...และได้ก้มลงกราบพระพุทธรูปที่อยู่เบื้องหน้าพร้อมกับลูก
วันนั้น...ไม่ได้อธิษฐานอะไรไปมากกว่า....
"ไม่ว่าชาติไหนๆ ก็ขอให้เราสองคนเกิดมาเป็นแม่กับลูกกันทุกๆชาติไป
ชาตินี้แม่ขอโทษที่ดูแลลูกได้ไม่เต็มที่...แต่แม่ก็สัญญาว่าจะทำให้ดีที่สุด...." (น้ำตาคลอนิดๆ ควันธูปเข้าตา
)
ออกจากวัดหลวงพ่อโต...ก็ไปต่อเลยละกันที่พระนอนที่ใหญ่ที่สุด
ตอนเด็กๆเคยมาแล้วครั้งนึง....จำได้
บรรยากาศค่อนข้างร่มรื่นแล้วหล่ะ แต่ลูกหมูเสื้อเปียกเหงื่อเต็มหลังเลย
หลังจากพระนอน...พี่ต้นก็พาพวกเราไปปล่อยทิ้งไว้ที่ไหนอีกสักที่นี่แหละ
เป็นวัดเหมือนกันแล้วมีโบราณสถานให้ดูแถมยังมีของกินอีกเพียบ
พี่ต้นของลาไปทำ Term Paper ซึ่งคำนี้วันนั้นพี่ต้นพูดไปประมาณร้อยกว่ารอบ 5555+
แล้วพี่ต้นเค้าก็หายไปจากพวกเราทั้ง 5 ชีวิต....จนเย็นย่ำแล้ว
นะพัดยังไม่พาลูกหมูไปส่งที่บ้านเลย...ไอติมก็ยังไม่กิน อิอิ
โทรตามพี่ต้น....
พี่ต้นบอกว่าให้พวกเราหารถไปรอที่สเวนเซ่นส์โลตัสเลย....พวกเราก็ปายยยยย
รถที่เรียกไปก็คือรถกระป๋องนั่นแหละ น่ารักดี นั่งแล้วดึ๋งๆ บรรทุกของหนักมากๆ อิอิ
พอไปถึงก็สั่งไอติมกันจนอิ่มหนำสำราญ...พี่ต้นก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะมา
เค้าก็เลยพาลูกหมูไปเล่นเกมส์กัน ประสาแม่ลูก
ทั้งแข่งรถ ทั้งตู้เป่า ยิ้ง ฉุบ....มีความสุขจังเลย
แล้วก็โทรตามพี่ต้นมาอีกครั้ง พี่ต้นเดินเข้ามาด้วยหัวกระเซิงเป็นป้าเลย 5555+
ตอนนั้นจะทุ่มละหล่ะ ทำไงดี...ลูกยังไม่ถึงบ้าน นัดที่ค้างคากับใครคนนึงด้วยเซ่
ก็เลยรีบกลับกัน...ด้วยรถทัวร์
อยู่บนรถ...มีความสุขจัง ลูกนอนหลับในอ้อมกอดของแม่ อยากหยุดเวลาได้จังเลยนะ
หนทางข้างหน้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ รังสิตแล้ว ต้องลงก่อนพี่ๆพาลูกไปส่งบ้าน....เฮ้ออออ !!!
หลังจากเสร็จสิ้นในวันนั้น....ก็บึ่งรถกลับมาที่กรุงเทพฯทันที....
จบข่าว....
นะพัด....รายงาน
วันเวลาที่มีความสุข....ผ่านไปเร็วจังเลยเนาะว่ามั้ย ???
ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่พาลูกออกมาเที่ยวได้ไกลกว่าฟิวเจอร์รังสิต
มองหน้าลูกแล้วย้อนกลับมาที่ตัวเอง...
เรานี่เป็นแม่ที่แย่มากๆเลย...
จากหลายๆอย่างที่ผ่านมา...
แม่สัญญานะ...ว่าแม่จะทำทุกอย่างเพื่อลูกชองแม่ ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหน
แม่ก็จะพยายามทำให้ดีที่สุด.....
วันที่ 18 กันยานี้...ลูกก็อายุ11ขวบแล้วหล่ะ
11ขวบของลูก...ไม่ใช่เป็นแค่ 11 ปีธรรมดาที่ผ่านพ้นมา
แต่มันหมายความว่า...ลูกต่อลมหายใจของแม่ยาวขึ้นมาเป็นปีที่ 11 แล้ว
และมันยังคงจะยาวขึ้นเรื่อยๆ ตามอายุของลูก...ตราบนานเท่านาน
ฉันไม่เคยให้ความสำคัญของตัวเองเลย....จนกระทั่งเด็กผู้ชายคนนี้เกิดมา
ฉันเริ่มเห็นคุณค่าของชีวิตตัวเองก็เมื่อเค้าเติบโตขึ้นเรื่อยๆ
ฉันเริ่มรักษาชีวิตของตัวเองและใช้ชีวิตอยู่บนความไม่ประมาท...
ก็เพราะรักษาชีวิตไว้เพื่อเขา....
เด็กผู้ชายคนนี้...เป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของฉัน
เวลาฉันทุกข์หรือท้อใจ...เค้าเป็นกำลังใจสำคัญ โดยที่เค้าเองไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
ขอบคุณนะ...ที่เกิดมาต่อลมหายใจของแม่ให้ยาวขึ้น
ขอบคุณนะ...ที่เกิดมาสอนให้แม่เรียนรู้ถึงความหมายของคำว่ารักที่ยิ่งใหญ่
ขอบคุณนะ...ที่เกิดมาเป็นลูกของแม่
แม้จะนอนหลับฝันฉันมีแต่เธอเท่านั้น ไม่อาจแบ่งใจปันเผื่อไว้ให้ใคร
ใจเมื่อเจอเธอแล้วเหมือนคนที่เจอจุดหมาย
เมื่อมีเธอไม่ต้องการใคร...
ดั่งทะเลโอบกอดด้วยผืนทรายและคงไม่มีใครพรากใจดวงนี้ได้
ไม่ว่ากาลเวลาจะหมุนผ่านไป ยิ่งมั่นใจ...เราคือกันและกัน
ในวันนี้...ไม่ว่าจะมีใครอีกสักกี่คนที่เข้ามาในหัวใจของแม่...
แต่ก็ไม่มีใครสักคน ที่จะมาเทียบเท่ากับลูกของแม่ได้หรอก
เพราะท้ายสุด...
ปลายทางในชีวิตของแม่....ก็คือลูกคนเดียว
..อยากไปยุดยามั่งจัง
