ไปเที่ยวเสม็ดมา...ด้วยความบังเอิญ
และความบังเอิญในครั้งนี้...ก็นำมาซึ่งความสุขมากมาย
เห็นทะเลแล้วมีความสุขจัง...ทำไมนะยังคงเป็นอย่างนี้อยู่เรื่อย
ไม่ว่าจิตใจจะบอบช้ำมาแค่ไหน...
ความสวยสดงดงามที่อยู่ ณ ที่แห่งนั้น...
ก็สามารถชะโลมจิตใจและเยียวยาบาดแผลนั้นให้ทุเลาลง
คงมีอีกหลายคนที่คิดแบบเรา...
บางที ที่ทะเลเค็ม....อาจจะเป็นเพราะว่า
หลายๆคนที่บอบช้ำแบบฉัน...เอาความทุกข์ไปโยนทิ้งทะเล มันก็เลยเค็ม...ว่ามะ ???
กลับมาจากเสม็ดคราวนี้....ทำให้ฉันคิดอะไรได้หลายๆอย่าง
ไม่ใช่เรื่องผู้ชายหรอกนะ....
ไม่มีผู้ชายคนไหน จะสามารถมีบทบาทสำคัญทำให้ฉันต้องถึงกับหนีตัวเองได้ขนาดนี้หรอก
หรือถ้าจะทุกข์....มากสุดก็แค่สองวัน
แต่ฉันก็อยากมีความรักนะ...
เพียงแต่ว่า คนที่ฉันรัก...เค้าไม่ได้รักฉัน เท่านั้นเอง....
ช่างมันเถอะ....ฉันอยู่ด้วยตัวเองได้
เพราะอีกไม่นาน....ฉันเองก็จะได้เดินทางไปพบกับชีวิตรูปแบบใหม่อีกแล้วหล่ะ
แต่ ณ วันที่อยู่ตรงนี้....
ฉันขอทำสิ่งที่ฉันรักให้ดีที่สุดก่อนดีกว่า...
ไม่ว่าจะเป็นงานหรือคน หากฉันรัก....ฉันมักทุ่มเท
โดยไม่ได้คาดหวังว่า....ฉันจะได้รับอะไรตอบกลับมาบ้าง...
แต่ไอ้การที่คิดว่าตัวเองไม่คาดหวังนี่สิ...
กลับกลายเป็นการคาดหวังโดยที่เราไม่รู้ตัว
สุดท้าย...ไม่มีอะไร นอกจากเสียใจนิดหน่อย
เอาเถอะ...ไม่ว่าจะยังงัย
ฉันก็ต้องเดินต่อไป ชีวิตมันไม่ง่ายอย่างที่คิด
แต่คิดให้มันง่าย...มันก็ไม่มีอะไรยาก
ก็แค่หาความสุขใส่ตัวเอง
ไม่ต้องไปคิด เรื่องที่มันรกสมอง....
ไม่ต้องไปคิด...เรื่องที่มันเป็นไปไม่ได้
เอาเวลาที่เครียดๆ คิดเขียนงานดีกว่า....
เรามีปากกาอยู่ในมือ....เขียนไรก็ได้นี่น่า
ในชีวิตจริง...มันไม่รักเรา
แต่ในหนังสือของเรา....เขียนให้มันมาง้อเราแม่งเลย ๕๕๕๕
เห็นมั้ย...แค่นี้ก็มีความสุขแล้ว
เหนื่อย...ก็พัก
หยุดเดิน...แล้วนั่ง
หยุดคิด...แล้วใช้ปัญญา
หลับตาให้มีสมาธิ
ฉันเดินมาแล้ว...ฉันจะไม่ถอยหลังกลับไปเด็ดขาด
ฉันจะไม่ถอยกลับไป ไม่ว่าจะก้าวเดียว
อย่างที่คนบางคนเคยบอกว่า
ถอยหนึ่งก้าว เพื่อก้าวกระโดดที่ไกลกว่า
แต่ฉันไม่ถอย...
ฉันเหนื่อย ฉันก็นั่ง...
พอหายฉันจะเดินต่อ.....
ปู๊นนนนนนนน...ๆๆๆ
เก็บตกจากเสม็ด...อิอิ
ใครไม่รู้....เจอกันบนเรือ น่ารักหว่ะ
ใครรู้จัก...โทรบอกด่วน
มีรางวัลให้....
edit @ 31 Oct 2007 01:44:26 by My Sorayut ^_^
