2007/Nov/03

 
การที่เราจะรักใครสักคน...มันต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ ?

นั่งอยู่เงียบๆคนเดียวบนดาดฟ้

ท้องฟ้าหน้าฝนคงสีหม่นเหมือนปกติ

แต่ที่ไม่ปกติก็คือ...ฉัน 

นั่งทบทวนเรื่องราวต่างๆที่เหมือนเพิ่งเกิดไม่นาน...

นานแค่ไหนแล้วนะ...ที่เรารู้จักกัน ???

ฉันกับเธอ...กาลเวลาทำให้เราทั้งสองมารู้จักกันด้วยความบังเอิญ

ฉันไม่เคยเชื่อว่าคนสองคนจะรักกันผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์ได้

โดยมีแค่ตัวหนังสือเป็นสื่อ...

ฉันไม่เคยเชื่อว่าคนสองคน...จะเกิดความรู้สึกดีๆให้กันได้ทั้งที่ยังไม่เคยเจอหน้า

ฉันคิดไม่ถึง...ว่าฉันจะเจอกับเหตุการณ์นี้ด้วยตัวฉันเอง  

ตอนนี้....ฉันเชื่อแล้ว 

บางทีอารมณ์ที่สื่อผ่านตัวหนังสือมันยิ่งใหญ่
...
กว่าการที่จะเอื้อนเอ่ยอะไรออกไปอีก คุณว่าไห
ม?

นานวัน...ความรู้สึกดีๆที่ส่งผ่านจากแป้นพิมพ์ก็เปลี่ยนเป็นเสียงตามสาย

คำถามมากมายผุดออกมาเหมือนต้องการคำตอบ

แต่เรื่องบางเรื่อง...ไม่ถามยังดีซะกว่า

เพราะฉันไม่แน่ใจ...ว่าคำตอบที่ออกจากปากของเธอ

ฉัน...จะสามารถรับความจริงกับมันได้ไหม 

เรื่องบางเรื่อง...เราอยากรู้แทบตาย 

แต่เก็บเอาไว้ในใจให้อกแตกตายดีกว่า...ที่จะถามออกไป

เพราะถ้าหากเราถามออกไปแล้ว 

สิ่งที่เราได้รับกลับมาแทนคำตอบคือท่าทีที่เปลี่ยนไปและเมินเฉย 

นั่นล่ะ...คือความจริง 

ที่ไม่มีใครสามารถรับมันได้เลยสักคน


เธอ...ไม่คิดอะไรกับบฉันมากมเกินายไปกว่าคำว่า....เพื่อน

ฉัน...รู้ใจตัวเองมาเสมอว่า “ฉันคิดกับเธอเกินคำว่าเพื่อนไปแล้วล่ะ”

แต่ด้วยเส้นศีลธรรมที่กั้นระหว่างฉันกับเธอคือผู้หญิงอีกคน

ฉันจึงหยุดความรู้สึกตัวเองได้เพียงเท่านี้...แค่เท่านี้จริงๆ

ความรักระหว่างเราจึงเป็นเหมือนเส้นขนาน

เส้นขนานคือเส้นตรงสองเส้นที่ถูกขีดให้อยู่คู่กัน...

ไม่ว่าจะขีดให้ยาวออกไปแค่ไหนก็ไม่มีวันเดินทางมาเจอกัน

ใครเป็นคนกำหนดนิยามของมันนะ...ใจร้ายชะมัด

ถึงเส้นขนานสองเส้น...จะไม่มีวันมาบรรจบกัน

แต่เส้นขนานก็สามารถจะเดินคู่กันไปได้เรื่อยๆ ไม่มีวันสิ้นสุด

เหลียวดู สอดส่อง ห่วงใย ใส่ใจได้เป็นบางโอกาส

ตะโกนถามไถ่ความเป็นไปในชีวิตของแต่ละคนได้ในบางครั้ง

เพียงแต่...

อยู่ในตำแหน่งของใคร...ก็ตำแหน่งของมัน

ฉันจึงได้แค่มองเธออยู่ตรงนี้...

เป็นเพื่อนเธอ...อยู่ตรงนี้

ความรู้สึกดีๆก็ยังคงอยู่ตรงนี้...ไม่เพิ่มขึ้น ไม่ลดลง

รักเหมือนเดิม ดีเหมือนเดิม...เป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม


ลมฝนพัดแรง...หยาดฝนค่อยๆพร่างพรม         

เม้าท์ออร์แกนที่อยู่ในมือถูกเจ้าของหยิบมาใช้งานอีกครั้ง

บทเพลงขับขานด้วยท่วงทำนองที่สุดเศร้า...


“ได้ชิดเพียงลมหายใจ แค่ได้ใช้เวลาร่วมกันแค่เพื่อนเท่านั้น แต่มันเกินห้ามใจ

ที่ค้างในความรู้สึก...ว่าลึกๆเธอคิดยังไง รักเธอแค่ไหนแต่ไม่เคยพูดกัน

อะไรที่อยู่ในใจก็เก็บเอาไว้...

มันมีความสุขแค่นี้ก็ดี...มากมาย

เธอจะมีใจรึป่าว...เธอเคยมองมาที่ฉันรึป่าว ที่เราเป็นอยู่อย่างนั้นคืออะไร

เธอจะมีใจรึป่าว มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้เก็บอยู่ในใจแต่ไม่อยากถาม...

กลัวรับมันไม่ไหว....”

                   

edit @ 3 Nov 2007 07:21:05 by My Sorayut ^_^

Comment

Comment:

Tweet


เมฆ .. ผมคิดถึงคุณ cry
#9 by สมจุ้ย At 2007-11-06 04:37,
^
^
อยากไปปายนะหรอ...question
#8 by Me My Jeab ^_^ At 2007-11-05 11:01,
รักกันเข้าปายยยยยย
#7 by อันซ่าส์ (124.121.1.209) At 2007-11-05 03:24,
เหมือนหนังเรื่อง เพื่อน...กูรักมึงว่ะ เริ่มฉายอีกครั้ง
ในแบบที่นุ่มนวล อ่อนโยน เปราะบาง กว่าในโรงหนัง
ตัวหนังสือที่เรียงร้อยสร้างภาพมากมายในสมอง
และแน่นอนในหัวใจที่อ่อนไหวอีกดวง
big smile big smile big smile
#6 by บอลใหม่ (124.157.147.228) At 2007-11-03 22:27,
^^ กำลังชอบเพลงนี้พอดีเลย...
ตอนแรกก็ว่าทำใจได้...เอาเข้าจริง โคดคิดถึงมันเลยว่ะ... เฮ้ออออ...
#5 by เอี้ยง (203.170.144.1) At 2007-11-03 12:10,
ใครๆๆๆ ใครมีความรัก...

แม่มมมม...เบื่อคนมีความรักหว่ะ cry cry cry
#4 by Me My Jeab ^_^ At 2007-11-03 11:55,
เบื่อคนมีความรักว่ะ
#3 by หน้ามน At 2007-11-03 11:20,
ไม่น่าเชื่อเลยเนอะ ว่าตัวหนังสือกับเสียงตามสายโทรศัพท์จะทำให้คนรักกันได้ อารมณ์ใกล้เคียงกันเลยว่ะพี่เมริงquestion
#2 by Nemo At 2007-11-03 08:50,
cry cry cry
#1 by Me My Jeab ^_^ At 2007-11-03 07:37,

an angle in my life
View full profile