การที่เราจะรักใครสักคน...มันต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ ?
นั่งอยู่เงียบๆคนเดียวบนดาดฟ้า
นั่งอยู่เงียบๆคนเดียวบนดาดฟ้า
ท้องฟ้าหน้าฝนคงสีหม่นเหมือนปกติ
แต่ที่ไม่ปกติก็คือ...ฉัน
นั่งทบทวนเรื่องราวต่างๆที่เหมือนเพิ่งเกิดไม่นาน...
นานแค่ไหนแล้วนะ...ที่เรารู้จักกัน ???
ฉันกับเธอ...กาลเวลาทำให้เราทั้งสองมารู้จักกันด้วยความบังเอิญ
ฉันไม่เคยเชื่อว่าคนสองคนจะรักกันผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์ได้
โดยมีแค่ตัวหนังสือเป็นสื่อ...
ฉันไม่เคยเชื่อว่าคนสองคน...จะเกิดความรู้สึกดีๆให้กันได้ทั้งที่ยังไม่เคยเจอหน้า
ฉันคิดไม่ถึง...ว่าฉันจะเจอกับเหตุการณ์นี้ด้วยตัวฉันเอง
ตอนนี้....ฉันเชื่อแล้ว
บางทีอารมณ์ที่สื่อผ่านตัวหนังสือมันยิ่งใหญ่
...
กว่าการที่จะเอื้อนเอ่ยอะไรออกไปอีก คุณว่าไหม?
กว่าการที่จะเอื้อนเอ่ยอะไรออกไปอีก คุณว่าไหม?
นานวัน...ความรู้สึกดีๆที่ส่งผ่านจากแป้นพิมพ์ก็เปลี่ยนเป็นเสียงตามสาย
คำถามมากมายผุดออกมาเหมือนต้องการคำตอบ
แต่เรื่องบางเรื่อง...ไม่ถามยังดีซะกว่า
เพราะฉันไม่แน่ใจ...ว่าคำตอบที่ออกจากปากของเธอ
ฉัน...จะสามารถรับความจริงกับมันได้ไหม
เรื่องบางเรื่อง...เราอยากรู้แทบตาย
แต่เก็บเอาไว้ในใจให้อกแตกตายดีกว่า...ที่จะถามออกไป
เพราะถ้าหากเราถามออกไปแล้ว
สิ่งที่เราได้รับกลับมาแทนคำตอบคือท่าทีที่เปลี่ยนไปและเมินเฉย
นั่นล่ะ...คือความจริง
ที่ไม่มีใครสามารถรับมันได้เลยสักคน
เธอ...ไม่คิดอะไรกับบฉันมากมเกินายไปกว่าคำว่า....เพื่อน
ฉัน...รู้ใจตัวเองมาเสมอว่า “ฉันคิดกับเธอเกินคำว่าเพื่อนไปแล้วล่ะ”
แต่ด้วยเส้นศีลธรรมที่กั้นระหว่างฉันกับเธอคือผู้หญิงอีกคน
ฉันจึงหยุดความรู้สึกตัวเองได้เพียงเท่านี้...แค่เท่านี้จริงๆ
ความรักระหว่างเราจึงเป็นเหมือนเส้นขนาน
เส้นขนานคือเส้นตรงสองเส้นที่ถูกขีดให้อยู่คู่กัน...
ไม่ว่าจะขีดให้ยาวออกไปแค่ไหนก็ไม่มีวันเดินทางมาเจอกัน
ใครเป็นคนกำหนดนิยามของมันนะ...ใจร้ายชะมัด
ถึงเส้นขนานสองเส้น...จะไม่มีวันมาบรรจบกัน
แต่เส้นขนานก็สามารถจะเดินคู่กันไปได้เรื่อยๆ ไม่มีวันสิ้นสุด
เหลียวดู สอดส่อง ห่วงใย ใส่ใจได้เป็นบางโอกาส
ตะโกนถามไถ่ความเป็นไปในชีวิตของแต่ละคนได้ในบางครั้ง
เพียงแต่...
อยู่ในตำแหน่งของใคร...ก็ตำแหน่งของมัน
ฉันจึงได้แค่มองเธออยู่ตรงนี้...
เป็นเพื่อนเธอ...อยู่ตรงนี้
ความรู้สึกดีๆก็ยังคงอยู่ตรงนี้...ไม่เพิ่มขึ้น ไม่ลดลง
รักเหมือนเดิม ดีเหมือนเดิม...เป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม
ลมฝนพัดแรง...หยาดฝนค่อยๆพร่างพรม
เม้าท์ออร์แกนที่อยู่ในมือถูกเจ้าของหยิบมาใช้งานอีกครั้ง
บทเพลงขับขานด้วยท่วงทำนองที่สุดเศร้า...
“ได้ชิดเพียงลมหายใจ แค่ได้ใช้เวลาร่วมกันแค่เพื่อนเท่านั้น แต่มันเกินห้ามใจ
ที่ค้างในความรู้สึก...ว่าลึกๆเธอคิดยังไง รักเธอแค่ไหนแต่ไม่เคยพูดกัน
อะไรที่อยู่ในใจก็เก็บเอาไว้...
มันมีความสุขแค่นี้ก็ดี...มากมาย
เธอจะมีใจรึป่าว...เธอเคยมองมาที่ฉันรึป่าว ที่เราเป็นอยู่อย่างนั้นคืออะไร
เธอจะมีใจรึป่าว มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้เก็บอยู่ในใจแต่ไม่อยากถาม...
กลัวรับมันไม่ไหว....”
edit @ 3 Nov 2007 07:21:05 by My Sorayut ^_^
