เพลงนี้....ไม่ว่าเอามาฟังอีกทีก็ยังเพราะ

ไม่ว่าฟังอีกกี่ที...น้ำตาก็ยังไหล ทำไมนะ ???

ผ่านมาจะสามสิบฝน สามสิบหนาว สามสิบร้อนแล้ว...

อะไรที่เคยเป็นนรก...มันก็ยังคงเป็นนรกอยู่เช่นเดิม

ฉันไม่อยากเปรียบบ้านของตัวเองเป็นอย่างนั้นเลย

แต่ในความเป็นจริงมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆนี่หว่า....

นี่ขนาดตักข่องน้อยแต่พอตัวออกมาอยู่อย่างสันโดษแล้วนะ

ก็ยังพลอยมีเรื่องให้รำคาญใจ ให้เจ็บปวด ให้ช้ำใจอยู่เป็นระลอกๆ

เพราะอะไรฉันถึงต้องแคร์ด้วยหล่ะ....

ก็เพราะฉันรักพวกเค้าไง...ฉันถึงต้องนั่งเสียใจกับคำพูดอะไรต่างๆนานของพวกเค้า

ที่ไม่เคยถนอมน้ำใจฉันเลยแม้แต่นิดเดียว

ที่ไม่เคยคิดเลยว่าฉันเป็นหนึ่งในครอบครัว

ที่ไม่เคยคิดว่า....ฉันเองก็มีหัวใจ

ซึ่งมันก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนต่อไหนแล้ว

ไม่งั้น...ฉันคงไม่เลือกทางออกของความเจ็บปวด

โดยการหันหน้าเข้าหายาเสพติดหรอก...

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จนมาถึงทุกวันนี้....

ฉันอยากจำกัดความคำว่า "บ้าน" หรือ "ครอบครัว"

ให้มันอบอุ่นที่สุด...ให้มันเป็นสวรรค์ที่สุด เพื่อที่จะเอาไปบอกเล่าให้เด็กๆวันรุ่นมันเข้าใจ

แต่ท้ายที่สุด...ตัวฉันเอง กลับไม่ได้รับอะไรเหล่านั้นเลย

ฉันนี่อ่อนแอจังเลยนะ...

มันก็จริง เพราะอันที่จริงแล้ว

ฉันไม่ได้เป็นคนเก่งกาจหรือเข้มแข็งอะไรมากมายอย่างที่ใครๆเค้ายัดเยียดตำแหน่งนี้มาให้หรอก

ฉันเป็นคนขี้กลัว เป็นคนขี้ขลาด ขี้แย อ่อนแอด้วยซ้ำ

มันเป็นปมด้อที่ด้อยโคดๆของฉันไงหล่ะ

ฉันจึงสร้างภาพมากมายให้คนรอบข้างเห็นว่าฉันเข้มแข็ง

แท้ที่จริงแล้ว...น้ำตายังคงเปียกหมอนฉันเกือบทุกวัน

แต่ช่างมันเถอะ...ความอ่อนแอที่เป็นระลอกของฉัน

มันก็เหมือนคลื่นในทะเลนั่นแหละ

คลื่นที่อยู่คู่กับทะเล...

มันขึ้นอยู่กับว่า ในวันนั้นแรงลมจะโหมเข้ามามากน้อยแค่ไหน

ลมแรง...คลื่นก็ลูกใหญ่

ลมสงบ....คลื่นก็จะเอื่อยๆ

แต่ก็ยังคงมี...ไม่ได้จางหายไปเลยแม้แต่วินาทีเดียว

สิ่งที่ฉันทำได้ก็คือต้องเล้มแข็งและอดทน

พยายามทำ ทำ ทำและก็ทำ...เพื่อวันที่มันจะเป็นวันของฉัน

เพื่อวันที่พ่อภูมิใจ...

ฉันจะเอาให้พวกที่มันดูถูกฉันหน้าหงายไปเลย

แล้วเมื่อวันนั้นมาถึง...

ฉันจะเดินเข้าไปขอบคุณพวกเค้า

ว่าถ้าไม่มีแรงดูถูกที่เค้าปวารณาฉันไว้ละก็...ฉันก็คงไม่มีวันแห่งชัยชนะ

รับรอง...ว่าไม่นานเกินรอ ^_^

edit @ 16 Nov 2007 12:09:42 by My Sorayut ^_^