มีความจริงอยู่ในความรักตั้งมากมาย
เราหลั่งน้ำตา ถั่งไหลเพื่อทดแทนความสะท้านวูบในหัวใจ

ฉันไม่อาจเป็นอยู่ในสถานะนั้น แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันไม่ได้รักเธอ
ฉันตอบ...และตอบแทนสิ่งนั้นที่เธอให้มา...ขอบคุณ

เพราะมีความจริงอยู่ในความรักตั้งมากมาย

ภาพตัวฉันที่นั่งจมอยู่กับการดีดสะท้อนกลับมาของความเป็นจริง
จึงเป็นการแตกสลายความเศร้าในตัวเองเป็นน้ำตา

เมื่อหันไปมองโลกใบของคนอื่นบ้าง...

หญิงชายคู่นั้น ผู้สูญเสียลูกไปและไม่อาจคว้ากลับมาได้ หญิงนั้นอาจจะข้ามห้วงของความเสียใจ นั้นผ่านเลยไปแล้ว
เหลือเพียงการดำรงเพื่อประคองการดำเนินลมหายใจ ให้ยังคงมีอยู่ต่อไป
ตราบที่ยังไม่ขาดห้วง สะบั้นลง ตามแรงเหวี่ยงของสัจธรรม

ชายนั้น...เป็นได้แค่เศษคนที่ไร้ซึ่งการสานต่อยอดชีวิต จมอยู่ใต้ปีกร่มเงาของความเศร้ากำสรด
ปิดกั้นรูจมูกหายใจตัวตนด้วยการทับถมลงไปของอดีตที่ไร้ประโยชน์ทั้งเพ

เด็กสาวอีกคนนั้น...ยินยอมเดินศรกลับไปสู่จุดเริ่มต้น แม้ว่ามันจะหมายถึงการทลายลงของทุกสิ่งอย่าง

จากจุดสุดท้าย ฉันต้องเริ่มต้นยังไง...

เมื่อความรักคือสิ่งที่ทำให้เราได้ยิ้มน้อยๆ โอบกอดไหล่เราเคียงกาย ก้มจูบจากแรงดึงดูดที่ขับออกมา
อ้าแขนรับเพื่อให้เราได้ซุกตัว ไม่จำเป็นต้องมีคำเฉพาะมานิยาม จำกัดมันว่าอะไร ไม่จำเป็นจริงๆ

เพราะไม่ว่าคำนั้น จะคืออะไร มันไม่ได้หมายความว่าเธอไม่ได้รักฉัน

เพราะสิ่งนั้นมีความจริงอยู่ตั้งมากมาย

เพราะมีความจริงอยู่ในความรักตั้งมากมาย สิ่งที่ความรักได้ผลักตัวให้ทำลงไป
แม้เมื่อเกิดบางสิ่งที่วิ่นแหว่งกับก้อนชีวิตไปบ้าง
มันอาจจะทำให้ประทับจำความเจ็บปวดลงบนพื้นที่ความทรงจำอยู่บ้าง
แต่มันไม่สามารถสั่นคลินสลัดหลุดสิ่งใดออกไปได้

ความรักเมื่อเคยเกิดขึ้น...มันก็จะดำรงอยู่

เมื่อตัวเองนั่งพูดคำว่า "ขอบคุณ" ในตอนจบปะปนพร้อมน้ำตาให้กับเธอ
เธอคือผู้นำของขวัญบางอย่างมาเติมบางเสี้ยวของชีวิตฉันให้เต็ม

นี่คือบทสรุปที่ดีที่สุด...ไม่ว่าจะเป็นยังไง

ขอบคุณ...ไม่ต่างกับคำว่า ไม่ว่าฉันหรือเธอจะเป็นยังไง...."ฉันก็รักเธอ"

อีกไม่กี่วันปฏิทินในปีนี้จะผ่านเลยไป...และหมดอายุตลอดกาล
เราเดินทางไปกับวันข้างหน้าตลอดเวลา หยิบฉวยอะไรไปไม่ได้

แต่ทุกครั้งที่สายลมพัดพาความเย็นมาปะทะผะผิวความรู้สึกช่วงปลายปี

ฤดูของแสงสีไฟร้อนเย็นละลานตา
ห้วงลึกที่คนอย่างฉันอ่อนแอที่สุด

ฉันรู้ดีว่าเธอไม่อาจหลุดไปกับกระแสเวลาใด...เฉกเช่นฉันกับคืนวัน อันเป็นนิรันดร์