2007/Nov/26

 

 

 

มีความจริงอยู่ในความรักตั้งมากมาย
เราหลั่งน้ำตา ถั่งไหลเพื่อทดแทนความสะท้านวูบในหัวใจ


ฉันไม่อาจเป็นอยู่ในสถานะนั้น แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันไม่ได้รักเธอ
ฉันตอบ...และตอบแทนสิ่งนั้นที่เธอให้มา...ขอบคุณ

เพราะมีความจริงอยู่ในความรักตั้งมากมาย

ภาพตัวฉันที่นั่งจมอยู่กับการดีดสะท้อนกลับมาของความเป็นจริง
จึงเป็นการแตกสลายความเศร้าในตัวเองเป็นน้ำตา

เมื่อหันไปมองโลกใบของคนอื่นบ้าง...

หญิงชายคู่นั้น ผู้สูญเสียลูกไปและไม่อาจคว้ากลับมาได้ หญิงนั้นอาจจะข้ามห้วงของความเสียใจ นั้นผ่านเลยไปแล้ว
เหลือเพียงการดำรงเพื่อประคองการดำเนินลมหายใจ ให้ยังคงมีอยู่ต่อไป
ตราบที่ยังไม่ขาดห้วง สะบั้นลง ตามแรงเหวี่ยงของสัจธรรม

ชายนั้น...เป็นได้แค่เศษคนที่ไร้ซึ่งการสานต่อยอดชีวิต จมอยู่ใต้ปีกร่มเงาของความเศร้ากำสรด
ปิดกั้นรูจมูกหายใจตัวตนด้วยการทับถมลงไปของอดีตที่ไร้ประโยชน์ทั้งเพ

เด็กสาวอีกคนนั้น...ยินยอมเดินศรกลับไปสู่จุดเริ่มต้น แม้ว่ามันจะหมายถึงการทลายลงของทุกสิ่งอย่าง

จากจุดสุดท้าย ฉันต้องเริ่มต้นยังไง...

เมื่อความรักคือสิ่งที่ทำให้เราได้ยิ้มน้อยๆ โอบกอดไหล่เราเคียงกาย ก้มจูบจากแรงดึงดูดที่ขับออกมา
อ้าแขนรับเพื่อให้เราได้ซุกตัว ไม่จำเป็นต้องมีคำเฉพาะมานิยาม จำกัดมันว่าอะไร ไม่จำเป็นจริงๆ

เพราะไม่ว่าคำนั้น จะคืออะไร มันไม่ได้หมายความว่าเธอไม่ได้รักฉัน

เพราะสิ่งนั้นมีความจริงอยู่ตั้งมากมาย

เพราะมีความจริงอยู่ในความรักตั้งมากมาย สิ่งที่ความรักได้ผลักตัวให้ทำลงไป
แม้เมื่อเกิดบางสิ่งที่วิ่นแหว่งกับก้อนชีวิตไปบ้าง
มันอาจจะทำให้ประทับจำความเจ็บปวดลงบนพื้นที่ความทรงจำอยู่บ้าง
แต่มันไม่สามารถสั่นคลินสลัดหลุดสิ่งใดออกไปได้


ความรักเมื่อเคยเกิดขึ้น...มันก็จะดำรงอยู่ Red heart

เมื่อตัวเองนั่งพูดคำว่า "ขอบคุณ" ในตอนจบปะปนพร้อมน้ำตาให้กับเธอ
เธอคือผู้นำของขวัญบางอย่างมาเติมบางเสี้ยวของชีวิตฉันให้เต็ม

นี่คือบทสรุปที่ดีที่สุด...ไม่ว่าจะเป็นยังไง


ขอบคุณ...ไม่ต่างกับคำว่า ไม่ว่าฉันหรือเธอจะเป็นยังไง...."ฉันก็รักเธอ"

อีกไม่กี่วันปฏิทินในปีนี้จะผ่านเลยไป...และหมดอายุตลอดกาล
เราเดินทางไปกับวันข้างหน้าตลอดเวลา หยิบฉวยอะไรไปไม่ได้

แต่ทุกครั้งที่สายลมพัดพาความเย็นมาปะทะผะผิวความรู้สึกช่วงปลายปี

ฤดูของแสงสีไฟร้อนเย็นละลานตา
ห้วงลึกที่คนอย่างฉันอ่อนแอที่สุด

ฉันรู้ดีว่าเธอไม่อาจหลุดไปกับกระแสเวลาใด...เฉกเช่นฉันกับคืนวัน อันเป็นนิรันดร์

edit @ 26 Nov 2007 02:58:59 by My Sorayut ^_^

Comment

Comment:

Tweet


^
^
อาเมนนนนนนนนนนนนน...sad smile
#11 by Me My Jeab ^_^ At 2007-12-03 00:44,
ความรักเมื่อเกิดไม่ว่าจะที่ใดกับใครก็แล้วแต่
เชื่อสิว่ามันก่อความสุขขึ้นทุกครั้ง
มากน้อยแตกต่างกันไป

ปล่อยให้ความรักได้ทำหน้าที่ของมันเถอะ

แม้รักแล้วจะสุขบ้างทุกข์บ้างยิ้มบ้างร้องไห้บ้าง

แต่ถ้าคิดจะสุขอย่างเดียวในชีวิต
แนะว่าอย่าคิดมีรัก

แต่คนเราจะใช้ชีวิตอยู่โดยไม่มีความรักได้จริงเหรอ
#10 by mam_ka At 2007-12-01 14:32,
เค้าไม่สามาถเปลี่ยนอะไรในไดได้อีกแล้ว...

นอกจาก คิดใหม่ ทำใหม่...

cry
#9 by นะพัด (125.24.76.123) At 2007-12-01 01:19,
cry อีกสักรอบมั้ย
#8 by เป้ยเห่ยศักดิ์ At 2007-11-28 19:04,
เมือ่ไหร่แกจะเปลี่ยนสีฟ้อนท์มั่ง....ฃั้นอ่านไม่ไหว

มันแสบ !
#7 by อันซ่าส์ (124.121.13.240) At 2007-11-26 20:38,
sad smile
#6 by หน้ามน At 2007-11-26 18:44,
แต่ช่วงเวลาความรัก กับการจากลามันไม่ได้ห่างกันเลย
ช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิตมันสั้นนัก
การจากลา มันพรากสิ่งเหล่านั้นไป
#5 by แป๊ะยิ้ม At 2007-11-26 13:45,
ทำเอาตูอ่านต่อไม่ได้
#4 by เป้ยเห่ยศักดิ์ At 2007-11-26 13:08,
ทำเอาตูอ่านตอไม่ได้
#3 by เป้ยเห่ยศักดิ์ At 2007-11-26 13:07,
รักกัน รักกัน big smile
#2 by แก้มยุ้ย At 2007-11-26 09:23,
อรุณสวัสดิ์
#1 by MooPingPhuKhumKhlang At 2007-11-26 07:08,

an angle in my life
View full profile