2010/Aug/21

มาเชียงใหม่ได้วันนี้เข้าวันที่ 2 แล้ว...มาทำไม นั่นสิ เราเองยังไม่รู้ ว่ามาทำไม?

รู้แค่ว่าต้องมา มาแล้วอะไรๆอาจจะดีขึ้น หรืออาจจะไม่มีอะไรดีขึ้น อาจจคงที่

แค่หวังว่า ดีขึ้นกว่าเมื่อวาน ดีขึ้นกว่าเมื่อคืน ดีขึ้นกว่าเมื่อชั่วโมงที่แล้ว ดีขึ้นกว่าวินาทีที่ผ่านมา

แค่นั้น...พอแล้ว

ไม่น่าเชื่อและไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน จะว่าไปมันเป็นนิยายชัดๆ

คนสองคนรู้จักกันผ่านสายโทรศัพท์ ไม่เคยเห็นหน้ากันอย่างจริงจัง

ไม่เคยแม้แต่จะถูกเนื้อต้องตัว สิ่งที่เราสื่อสารกันมากที่สุดคือ "คำพูด"

ที่ต่างถ่ายทอดแก่กัน ซึ่งกันและกัน ความห่วงใย ความรัก ความสุข

ถูกส่งผ่านมาให้แก่กันเพียงแค่น้ำเสียง ทุกวัน ทุกคืน ทุกเวลา....

จนกลายเป็นความเคยชิน

จนในที่สุด มันกลายเป็นความรักโดยที่ต่างไม่มีใครรู้ตัว

รู้ตัวกันอีกทีก็ตอนที่มีปัญหาบางอย่างที่เป็นตัวแปรทำให้เราทั้งสองคน

ต้องพูดความรู้สึกที่อยู่ในใจออกมา....

คุณเคยเกิดความรู้สึกแบบนี้รึเปล่า ?

- ในขณะที่คุณกำลังคิดถึงใครคนนึง จู่ๆก็จะได้รับข่าวคราวของเค้าโดยบังเอิญ

- ในขณะที่คุณกำลังคิดถึงเค้า ไม่ถึง 5 วินาที เสียงมือถือที่ดังขึ้น คือเค้า

- ในขณะที่คุณกำลังกดแมสเสจบอกเค้าว่า "คิดถึง" ยังไม่ทันส่ง เค้าโทรแทรกเข้ามา

- ในขณะที่คุณกำลังพูดถึงเค้าให้เพื่อนๆฟัง เค้าก็โทรเข้ามา

 เราสองคนคิดตรงกัน "ความรัก" มันสามารถสัมผัสกันได้ด้วยหัวใจของเราสองคน

มันเป็นเรื่องแปลกสำหรับฉัน และเป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงสำหรับเค้า

สิ่งที่เรามีให้แก่กันตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา...คือ ใจแลกใจ

และเราเป็นคนรักของกันและกัน เหมือนคนที่มีความรักทั่วไปนั่นแหละ

ต่างกันแค่เพียง เราไม่ได้มีชีวิตอยู่ร่วม ต่างกันแค่เพียงเราไม่เคยจับมือ

ต่างกันแค่เพียงเราไม่เคยนอนหนุนตัก ซึ่งเป็นความต่างที่ไม่น่าจะเป็นไปได้

ว่า... ณ วันนี้ ฉันจะรักเค้ามากมายถึงเพียงนี้....

 ณ วันนี้ ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเราทั้งสองคน

"เธอ" คนที่เคยรักฉัน คนที่เป็นส่วนหนึ่งของกันและกันคนนั้น อยู่ที่ไหน

คงเหลือแค่เพียง "ใครก็ไม่รู้" ที่ฉันรู้สึกไม่คุ้น และไม่สามารถสัมผัสได้ด้วยหัวใจอีก

การที่เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างความสัมพันธ์ของเรา แมร่งโคดทรมานเลย

จะ "รัก" หรือ จะ "เลิก" ขอแค่มีคำตอบ ถึงจะเจ็บยังไงมันก็ต้องเจ็บแบบรู้

เชื่อมะ...ความทรมานแบบนี้ มันก็ทรมานเหมือนคนที่โดนโทษติดคุกแบบไม่มีตัวเลข

โดนพิพากษาโดนประหารชีวิต ยังรู้สึกดีกว่าอีก เพราะอย่างน้อย

กูก้รู้ว่ากูต้องโดนประหารชีวิต...

แต่นี่...ฉันไม่รู้อะไรเลย แล้วฉันควรต้องทำยังไง

มากมายหลายคำถามที่ถาม ไม่เคยมีคำตอบกลับมา...

ฉันไม่เคยท้อกับความรักที่มีให้เค้า ทุกคำพูดที่ฉันบอกออกไป มันมาจากใจ

"ความฟุ้งซ่าน"ที่เกิดขึ้น ณ วินาทีนี้ มันสร้างความบ้าให้กับฉันจนแทบจะรับอะไรต่อไปไม่ไหว

ไม่ไหวแม้กระทั่งอยู่ห้องตัวเอง แมร่ง โคดบ้าเลย...

พี่คนนึงบอกว่า เดี๋ยวมันจะดีขึ้นเอง ฉันรู้ว่าเดี๋ยวมันจะดีขึ้น

ฉันไม่เคยคิดที่จะถามเค้าเลยว่าเมื่อไหร่ที่มันจะดีขึ้น...

ฉันแค่อยากให้เค้าบอกกับฉันว่า "เกิดอะไรขึ้น แค่นั้นเอง"

ฉันรู้ว่าเค้ามีเรื่องราวมากมายที่ต้องคิด ต้องจัดการ ต้องตัดสินใจ

ฉันไม่อยากจะเพิ่มภาระหรือเพิ่มความกังวลให้เค้าแม้แต่นิดเดียว...

แต่ฉันอยากจะถามเค้าว่า....

"ไม่สงสารฉันบ้างเลยเหรอ ?" แค่นี้แหละ  

 

 ณ เชียงใหม่ 21/8/53

ฝนตกพรำๆ แมร่งบรรยากาศแบบนี้ ฟังเพลงแล้วร้องไห้อีกแล้ว...

edit @ 21 Aug 2010 15:25:31 by My Sorayut ^_^

Comment

Comment:

Tweet


เราอยู่เชียงใหม่แหละ
big smile Hot!

*ไปดูบล็อกเราบ้างเน้อ

confused smile
#1 by บ๊วยบ้า บ๊วยบอ At 2010-08-21 16:58,

an angle in my life
View full profile